Συγχύσεις και καταλλαγή...
  Τετάρτη, 23 Μάρ 2016      17:25      0

Συγχύσεις και καταλλαγή...

Όλα αυτά τα χρόνια της βαθιάς πολιτικής, οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης μία από τις κύριες αιτίες που επιβάρυναν την ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα ήταν η απουσία ξεκάθαρου μηνύματος προς την κοινωνία για το τι μέλλει γενέσθαι, όπως και η παντελής έλλειψη προοπτικής που γεννούσε το θολό τοπίο. Πριν από έναν και πλέον χρόνο το σύνθημα «Η ελπίδα έρχεται», που χρησιμοποίησαν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας, λειτούργησε ως καθαριστικό για τη μεγάλη και τη μικρή εικόνα. Έμεναν οι πράξεις που θα διέλυαν τα μαύρα σύννεφα και οδηγούσαν στην έξοδο από το μακρύ και βαθύ τούνελ της μιζέριας που γέννησε η κρίση.

Ο καθένας μας έχει σκεφτεί, έχει πει ή έχει γράψει πολλά για το διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την κορύφωση της κρίσης του προσφυγικού ζητήματος που τώρα βιώνουμε. Οι περισσότεροι, ακόμη και κάποιοι από τους πολέμιους αυτής της κυβέρνησης, θεωρούσαν ότι κάτι θετικό μπορούσε να προκύψει από την αλλαγή πολιτικής. Κι αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι με την ιστορία, πράγματι συνέβησαν αλλαγές προς θετικότερη κατεύθυνση που δεν είχαμε φανταστεί, χωρίς, ωστόσο, να λησμονούμε από την άλλη ότι μια νέα σκληρή συμφωνία μάς έχει επιβληθεί.

Όλη όμως αυτή την περίοδο, πολύ συχνά η κοινή γνώμη μπερδευόταν σχετικά με το τι πραγματικά συμβαίνει, κάτι που αναπόφευκτα κατέληγε σε παρεξηγήσεις ως προς την ορθότητα των επιλογών. Όταν, εκ των υστέρων τις περισσότερες φορές, αυτές τεκμηριώνονταν και γίνονταν σαφείς οι λόγοι και οι στοχεύσεις, καθώς και τα αποτελέσματά τους, τότε επικρατούσε ανακούφιση ή, το λιγότερο, συγκρατημένη ανησυχία.

Αν μη τι άλλο, η διακυβέρνηση της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ μας έβγαλε από την πλήξη και την παραίτηση. Η πολιτική επανήλθε στο προσκήνιο, το αίτημα για κάθαρση φαίνεται να βρίσκει τον δρόμο του, ενώ η αίσθηση της παρεμβατικότητάς μας στα δημόσια πράγματα είναι σίγουρα πιο έντονη, παρά τις εκ του πονηρού διαπιστώσεις περί κοινωνικής αφασίας.

Ωστόσο, για πελώρια προβλήματα, όπως αυτά που αντιμετωπίζουμε, με προεξάρχον το Προσφυγικό, πρέπει να αποφεύγονται οι συγχύσεις. Και η μοναδική συνταγή που θα καθαρίσει το τοπίο, τουλάχιστον γι’ αυτούς που είναι αποφασισμένοι η χώρα να συνεχίσει μακριά από τις «λάσπες» της πεπατημένης και βγάζοντας τους αθώους ανθρώπους από τις λάσπες της Ειδομένης, εδώ και στην Ευρώπη, είναι η καταλλαγή...

Στρυμών

Τεύχος 332

ΣΧΟΛΙΑ