Oι πολιτικοί εκβιαστές "παρόντες" στο συνέδριο της ΝΔ
  Πέμπτη, 12 Μάι 2016      15:56      0

Oι πολιτικοί εκβιαστές "παρόντες" στο συνέδριο της ΝΔ

του Μενέλαου Γκίβαλου*

Δύο υπήρξαν τα βασικά χαρακτηριστικά των μνημονιακών προγραμμάτων εδώ και έξι περίπου χρόνια. Το πρώτο και κύριο αφορά στη συστηματική καταστροφή της παραγωγικής - οικονομικής δομής και στη διάλυση της κοινωνίας. Το δεύτερο αναφέρεται στην καθολική αποτυχία των οικονομικών προβλέψεων και στόχων του εκάστοτε Μνημονίου.

Η πλήρης αγνόηση και περιφρόνηση των πραγματικών κοινωνικοοικονομικών συνθηκών και εξελίξεων, η τυφλή προσήλωση στα οικονομετρικά μοντέλα και στους περίφημους «συντελεστές» οδήγησαν σε τραγικές αποτυχίες. Έφτασαν στο σημείο οι «illuminati» του νεοφιλελευθερισμού να προβλέψουν για το 2011 αύξηση του ΑΕΠ κατά 0,6%, για να καταλήξουμε σε ύφεση της τάξεως του -11%...

Τώρα για πρώτη φορά οι οικονομετρικοί στόχοι που καθόρισε το Μνημόνιο του πραξικοπήματος της 13ης Ιουλίου του 2015 ικανοποιήθηκαν και με το παραπάνω, παρά τις δυσμενείς και εν πολλοίς τραγικές καταστάσεις που ζήσαμε τον περασμένο χρόνο. Αυτό σημαίνει –ακόμα και με τη λογική των δανειστών μας– ότι η ελληνική κυβέρνηση απέκτησε ένα ισχυρό πολιτικό επιχείρημα, ότι μπορεί να διεκδικήσει έναν μεγαλύτερο βαθμό πολιτικής αυτονομίας.

Αυτό το γεγονός όμως για το «σύστημα» Σόιμπλε αποτελεί ανοιχτή πρόκληση, αποκτά τον χαρακτήρα της «ύβρεως» στην αρχαιοελληνική της διάσταση. Γι’ αυτό και ο ίδιος επιχειρεί, από την πρώτη κιόλας ώρα, καταρχάς να αποδυναμώσει και στη συνέχεια να ακυρώσει αυτό το πολιτικό πλεονέκτημα της ελληνικής κυβέρνησης.

Δύο είναι τα βασικά «εργαλεία» που επιστρατεύει. Το ένα αφορά στη «νομοθέτηση» επιπρόσθετων μέτρων ύψους 3,5 δις ευρώ για το 2018. Το έτερο είναι η συστηματική άρνησή του να συζητήσει σε σοβαρή βάση το ζήτημα του χρέους.

Οι δύο αυτές κρίσιμες παράμετροι όχι μόνο υπονομεύουν και ακυρώνουν τις όποιες θετικές εξελίξεις και προοπτικές, αλλά διαμορφώνουν επιπλέον τους όρους και τις συνθήκες της πλήρους αποτυχίας του προγράμματος και της πορείας της χώρας. Κι αυτό γιατί ενεργοποιούν στην πράξη τις διαδικασίες μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

Όταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο «προβλέπει» αποτυχία των στόχων και των προβλέψεων σε ποσοστό άνω του 50%, κι όταν ο Σόιμπλε αρνείται οποιαδήποτε ουσιαστική αντιμετώπιση του χρέους, τότε διαμορφώνονται στην πράξη οι υλικοί όροι για την αποτυχία του προγράμματος, ενώ στην πραγματικότητα, με τις σημερινές συνθήκες, οι στόχοι και οι προβλέψεις μπορούν να επιτευχθούν στο ακέραιο.

Γιατί στην ουσία όχι μόνο αποθαρρύνονται οι όποιοι ξένοι επενδυτές, όχι μόνο υπονομεύεται κάθε μεσοπρόθεσμος παραγωγικός σχεδιασμός, αλλά ακυρώνεται και η όποια θετική κοινωνική δυναμική, οι όποιες ελπίδες μιας ολόκληρης κοινωνίας, που ζητεί κάποια στοιχειώδη δείγματα για να πιστέψει και να προσανατολιστεί θετικά.

Χρέος και πρόσθετα μέτρα αποτελούν τα πολιτικά –και όχι απλώς τα οικονομικά– εργαλεία του εκβιασμού και των πιέσεων κατά της χώρας μας. Όχι μόνο δεν τους ενδιαφέρει, αλλά ούτε καν θέλουν να βγει η χώρα από την κρίση και να δρομολογηθεί μια θετική - αναπτυξιακή πορεία. Με τις επιλογές τους «σύστημα» Σόιμπλε και ΔΝΤ θέλουν να επικυρώσουν το γεγονός ότι η πολιτική και οικονομική υποδούλωση της χώρας μας συνιστά ένα ιστορικό δεδομένο, ένα ιστορικό τετελεσμένο μη αναστρέψιμο και μη ανατρέψιμο.

Και το εγχώριο υποτελές, «εντεταλμένο» πολιτικό και κομματικό προσωπικό, υιοθετώντας πλήρως τη «στρατηγική» και τους στόχους του «συστήματος» Σόιμπλε και της χρηματοπιστωτικής δομής, αναδιοργανώνεται προκειμένου να «προσαρμοστεί» και να εκπληρώσει αποτελεσματικά τον υποτελή ρόλο του.

Υποτέλεια και νεοφιλελευθερισμός

Από την άποψη αυτή, το Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας επικύρωσε και νομιμοποίησε καταστατικά τη νέα αυτή πραγματικότητα. Ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός και η παγιωθείσα ακροδεξιά ιδεολογικοπολιτική φυσιογνωμία και ταυτότητα της ΝΔ συνδέονται και συμπορεύονται αρμονικά με την πλήρη υιοθέτηση και την άνευ όρων υποταγή στη στρατηγική, στις αντιλήψεις και στη δομή εξουσίας και κυριαρχίας του «συστήματος» Σόιμπλε και των δανειστών. Οι αποφάσεις του Συνεδρίου της ΝΔ συνιστούν στην πράξη την ιστορική διακήρυξη της υποτέλειας, της εθελοδουλείας και οριστικοποιούν τον αντικοινωνικό, ακροδεξιό χαρακτήρα της πάλαι ποτέ φιλελεύθερης συντηρητικής παράταξης.

Ασφαλώς, η ΝΔ ήταν ήδη «έτοιμη από καιρό», αφού είχε προωθηθεί με γρήγορους ρυθμούς ο μετασχηματισμός της στο σημερινό ακροδεξιό μόρφωμα από την προηγούμενη ηγεσία της. Η πλήρης σχεδόν απομάκρυνση του φιλελεύθερου - καραμανλικού στελεχιακού δυναμικού και η κατάρρευση μεγάλων τμημάτων της μεσαίας τάξης, που επηρεάζουν την πολιτική της στρατηγική, απέκοψαν οριστικά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τα ιστορικά - παραδοσιακά της θεμέλια.

Στο Συνέδριο της «γαλάζιας» παράταξης ο πολιτικός λόγος της ΝΔ και του αρχηγού της δεν απευθύνθηκε στον ελληνικό λαό, αλλά στους φορείς της ξένης κυριαρχίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει πολύ καλά ότι πλέον την «πηγή» της όποιας νομιμοποίησης και στήριξής του δεν μπορεί να την αποτελέσει η ελληνική κοινωνία, γι’ αυτό και εκλιπαρεί την εύνοια των δανειστών.

Στην ουσία ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να μετατρέψει το κόμμα του σε επίσημο και ανοιχτό «κανάλι» του «συστήματος» Σόιμπλε και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Επιδιώκει να «νομιμοποιήσει» στο εσωτερικό του ελληνικού πολιτικού συστήματος τις δομές της ξένης κυριαρχίας και το νεοφιλελεύθερο «κοσμοείδωλο».

Κυριάκος: ο ΓΑΠ της Δεξιάς

Δεν αποτελεί κάποια «ιδιοτροπία» της ιστορίας, αλλά μάλλον φυσικό επακόλουθο η επισήμανση ότι με τον δικό του τρόπο ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναδείχθηκε στον ΓΑΠ της Νέας Δημοκρατίας. Τα κοινά –δομικού τύπου– χαρακτηριστικά τους συνηγορούν και επιβεβαιώνουν τη διαπίστωση αυτή. «Δοτοί» και οι δύο εκ του ονόματος, με χθαμαλές έως άκρως ανεπαρκείς πολιτικές ικανότητες, ανίκανοι να συγκροτήσουν αυτόνομα πολιτικά υποκείμενα. Στην πραγματικότητα, και οι δύο αποτέλεσαν και αποτελούν πολιτικούς μεταπράττες και διαμεσολαβητές ξένων αντιλήψεων και ιδεών.

Ο ιδεολογικοπολιτικός μεταπρατισμός τους συνδέεται ευθέως με τον διαμεσολαβητικό - υπάλληλο ρόλο που επιτέλεσαν και επιτελούν όσον αφορά στην άσκηση της ίδιας της εκτελεστικής εξουσίας. Οι ίδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους ανεύθυνους - μεσολαβητές, αναθέτοντας ευθέως τις ευθύνες και την πραγματική εξουσία σε άλλους.

Ο Γιώργος Παπανδρέου παρέδωσε, κατά πρόσφατη δήλωσή του, «τα κλειδιά της χώρας στην κυρία Μέρκελ» και οδήγησε συνειδητά την πατρίδα του στο «σιδερένιο κλουβί» του ΔΝΤ. Ο ίδιος κράτησε για τον εαυτό του τον ρόλο του «μεσολαβητή», του ανεύθυνου διαχειριστή της εξουσίας, την οποία ο ίδιος παραχώρησε.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέλαβε την ακροδεξιά Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά και τη νομιμοποίησε επισήμως. Ήδη στην ολιγόμηνη θητεία του υπεράσπισε με πάθος τα διαπλεκόμενα - συστημικά συμφέροντα, υιοθέτησε πλήρως τις θέσεις και τις αντιλήψεις του ΔΝΤ και του «συστήματος» Σόιμπλε και δεν βρήκε ούτε μια λέξη για να προασπίσει τα συμφέροντα και τις ανάγκες μιας κοινωνίας που βρίσκεται στα όριά της. Δεν βρήκε ούτε μια λέξη για να διαφοροποιηθεί –έστω και τυπικά, έστω και προσχηματικά– από τις παράλογες και εκβιαστικές απαιτήσεις των δανειστών μας.

Γιώργος Παπανδρέου και Κυριάκος Μητσοτάκης εκφράζουν και συμβολοποιούν με τον πιο αυθεντικό τρόπο την κρίση των δύο φορέων του δικομματισμού κατά τα κρίσιμα έξι χρόνια των Μνημονίων. Γιατί πράγματι, όταν ένα σύστημα εξουσίας καταρρέει και δεν μπορεί πια να καλυφθεί από κανένα πρόσχημα, εμφανίζει με τον πιο έκδηλο τρόπο τις πιο απεχθείς πλευρές του...

* Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης

του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Tεύχος 338

ΣΧΟΛΙΑ