Εκτροπές...
  Παρασκευή, 11 Μάρ 2016      13:29      0

Εκτροπές...

Αναμφισβήτητα η χώρα διάγει μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους της ύπαρξής της πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά...

Οι βαθιές πληγές που έχουν αφήσει και αφήνουν καθημερινά οι πολιτικές λιτότητας και τα Μνημόνια δίνουν την εικόνα της ελληνικής κοινωνίας ως πολυτραυματία που δεν του παρέχεται η κατάλληλη νοσηλεία και αγωγή για να επιβιώσει. Και τη στιγμή που πάει να ανανήψει έρχεται το προσφυγικό ζήτημα να δώσει το τελειωτικό χτύπημα. Κι εκεί όμως η κοινωνία αντιστέκεται. Καταβεβλημένη η ίδια, βοηθά με περισσή αλληλεγγύη και ανθρωπιά τους δοκιμαζόμενους από τη φρίκη του πολέμου και τη βία συνανθρώπους που έρχονται από την Ανατολή και τον Νότο. Με βαθιά την αίσθηση του καθήκοντος.

Στον αντίποδα αυτής της γενναιοδωρίας βρίσκονται όλοι αυτοί στο εσωτερικό της χώρας που, μην μπορώντας να αντέξουν τη «δύση» τους και να συγκρατήσουν τον πραγματικό εαυτό τους, επιδίδονται στην ακραία ρητορική και στην ύφανση σεναρίων που ξυπνούν στη μνήμη ιστορικούς εφιάλτες. Είναι όλοι αυτοί που καθημερινά από το δημόσιο επαγγελματικό τους βήμα μολύνουν την ήδη βεβαρημένη ατμόσφαιρα και φορτίζουν αρνητικά το κλίμα. Μέχρι τώρα ασχολούνταν με την «κακή ελληνική νοοτροπία», αντιπαραβάλλοντάς τη με αυτή των υπόλοιπων λαών της Δυτικής Ευρώπης. Το τελευταίο διάστημα, με αφορμή το Προσφυγικό, έχουν περάσει και αυτό το στάδιο.

Γνωστοί και μη εξαιρετέοι δημοσιολογούντες αποδομούν με περίτεχνο τρόπο και λόγο δημοκρατικές και πανανθρώπινες αξίες στο όνομα του «προσωρινού» και της έκτακτης κατάστασης. Άλλοι λένε να πετάξουμε στα σκουπίδια «εμμονικές» αντιλήψεις των τελευταίων δεκαετιών, άλλοι ότι υπάρχει μια ομάδα πολιτικών έτοιμη για την ανατροπή, άλλοι δε ότι πρέπει να κατέβει ο στρατός για τους πρόσφυγες και μαζί με άλλους της ιδίας αντίληψης να αναθεωρούν τη σύγχρονη ελληνική ιστορία μέσα από τα δικά τους ιδεολογικά απωθημένα. Κάποιοι άλλοι, λιγότερο ή περισσότερο γραφικοί, μετρούν τον ανδρισμό με τη γραβάτα.

Αυτό το συνονθύλευμα, αν βρισκόμαστε σε άλλη κατάσταση ως κράτος και κοινωνία, ίσως να το αντιμετωπίζαμε ως μια «ελίτ» ακραίας διανόησης με μικρή απήχηση ή οι ίδιοι να μην είχαν «απελευθερωθεί» σε τέτοιο βαθμό. Στην παρούσα συγκυρία όμως οι θέσεις τους μοιάζει να απειλούν την ίδια την υπόσταση και τη λειτουργία της Ελληνικής Δημοκρατίας. Στηρίζονται στα μειωμένα και συνάμα ευαίσθητα αντανακλαστικά ενός ταλαιπωρημένου λαού που δικαιολογημένα βρίσκεται σε ιδεολογική σύγχυση. Και, δυστυχώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ξέρουμε αν οι γάτες λείπουν ή παρακολουθούν, πάντως οι αρουραίοι θέλουν να χορέψουν μόνοι τους...

Στρυμών

 

Τεύχος 330

ΣΧΟΛΙΑ