Άρθρο του Λαοκράτη Βάσση*: Ο πολιτιστικός μας «αστιγματισμός»
  Παρασκευή, 15 Ιαν 2016      00:57      0

Άρθρο του Λαοκράτη Βάσση*: Ο πολιτιστικός μας «αστιγματισμός»

«Μόνο εάν εμπνέεσαι και εμπνέεις την ψυχή του τόπου σου μπορείς να σηκώσεις τη μοίρα σου στους ώμους σου»...

«Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε

κατά πού προχωρούμε»

Γ. Σεφέρης

 

Α Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ, με την πολυσημία της, ήταν πρωτίστως ένα ηχηρό ΟΧΙ στην «αριστερή παρένθεση», που σήμαινε ΟΧΙ στην επιστροφή στον ένοχο για τη «χρεοκοπία» μας μεταπολιτευτικό δικομματισμό, οπότε και καταδίκη του. Ήταν όμως, αυτονόητα, και ένα ΟΧΙ στη «διαχειριστική ενσωμάτωση» της Συριζικής Αριστεράς, ως άλλης εκδοχής της παρένθεσης, που θα ισοδυναμούσε με ταυτοτική μετάλλαξή της και θα εδραίωνε τη διαχειριστική υποτέλεια της χώρας μας, ως της πρώτης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετα-νεωτερικής αποικίας χρέους. Και αν ακυρώθηκε με την ψήφο του λαού η «παρένθεση», η «διαχειριστική ενσωμάτωση» όμως, με ό,τι αυτή προδιαγράφει, μόνο υποθετικός κίνδυνος δεν είναι, όσο δεν αντιμετωπίζεται, με αντίρροπο οραματικό προγραμματισμό και αντισταθμιστική αποφασιστικότητα, η εκπορευόμενη από τη βαθύτερη λογική και του «τρίτου μνημονίου» δυναμική της «ενσωμάτωσης». Καθόλου... άγνωστη κατά τη δύσκολη και αναγκαστική υπογραφή του.

Γιατί μόνο άγνωστη δεν είναι η βαθύτερη αιτιότητα που θέλει τη διαχείριση μιας κρίσης, μετεξελιγμένη στην περίπτωσή μας σε οδυνηρή χρεοκοπία (2009), να οδηγεί στην κρίση της διαχείρισης και συνακόλουθα στην περαιτέρω επιδείνωσή της. Καθώς η εσωτερική λογική της κρίσης, όταν πρόκειται για διαχειριστική πολιτική, εμπεριέχεται στη διαχείρισή της με μοιραία τα συνεπαγόμενά της. Όπως συνέβη σε εμάς με τη διαχείριση της «χρεοκοπίας» από τους Γ. Παπανδρέου, Παπαδήμο, Σαμαρά και Βενιζέλο, που υπηρέτησαν την «προτεκτορατοποίησή» μας.

 

Η αδυσώπητη αντιφατικότητα

Β Με ενυπάρχουσα αυτή τη βαθύτερη αιτιότητα και στο «τρίτο μνημόνιο», που... εμπεριέχει στον εσώτερο πυρήνα του και τα δύο άλλα, ο Αλέξης Τσίπρας καλείται να αντιμετωπίσει την αδυσώπητη αντιφατικότητα μιας ιστορικής πρόκλησης: επιδιώκοντας και να το εφαρμόσει, προς αποφυγήν της πάντα επαπειλούμενης άτακτης χρεοκοπίας μας, αλλά και να βάζει θεμέλια για την αναίρεση της στρατηγικής του δυναμικής. Καθώς κάθε βήμα εφαρμογής των πνιγηρών όρων του, που δεν συνοδεύεται από ισχυρά... αντίδοτα, είναι κι ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα της «διαχειριστικής υποτέλειας» του τόπου μας.

Το αν, βέβαια, θα έπρεπε να αναδεχτεί η Συριζική Αριστερά (Τσίπρας) αυτή την ιστορική ευθύνη και να... λερώσει τα χέρια της το προσπερνώ, για λόγους που είναι αυτονόητοι, αν δεν χανόμαστε σε ατραπούς «αδιέξοδων ιδεολογισμών» και «μεταφυσικών καθαρολογισμών». Δεν προσπερνώ όμως, που είναι άλλης ώρας πρόβλημα, το πώς και γιατί φτάσαμε, με τους συγκεκριμένους κακούς όρους, σ’ αυτή την οριακή στιγμή. Όπως –που είναι και το μείζον– δεν προσπερνώ το πώς είναι δυνατό, γιατί, παρ’ ότι πολύ δύσκολα, μπορεί να εφαρμοστεί αυτή η επαχθέστατη μνημονιακή πολιτική χωρίς να «ακυρώνεται» η αριστερή ταυτότητα και μαζί της, προπαντός, η αντίμαχη της «διαχειριστικής υποτέλειας» στρατηγική της εθνικής αξιοπρέπειας, που συνυφαίνεται με την ανεξαρτησία και την αυτεξουσιότητα της εθνικής μας συλλογικότητας.

Γ Από τις πολλές προϋποθέσεις, όπου από τις πρώτες λογίζονται η ποιοτική ανασύνταξη του κινούντος συλλογικού υποκειμένου (ΣΥΡΙΖΑ) και της κινούσας, υπό τον Αλέξη Τσίπρα, ηγετικής ομάδας, καθοριστική είναι η εμπνέουσα την όλη πορεία προς το μέλλον κινούσα ιδέα, το στρατηγικό μας, δηλαδή, όραμα. Που στην περίπτωσή μας πρέπει διαρκώς να σηματοδοτεί το μεταμνημονιακό ξέφωτο της ιστορίας μας και την πέραν αυτού προοπτική μας, διασφαλίζοντας τον σωστό μας προσανατολισμό αλλά και αποτρέποντας την προειρημένη «ενσωμάτωσή» μας στο σύστημα της υποτελούς διαχείρισης της εξουσίας (ως... ψευδώνυμη πλέον Αριστερά!).

Γιατί χωρίς την εμπνέουσα καθαρότητα αυτού του οράματος, στο οποίο δεν πρέπει να ενυπάρχει ούτε καν υποψία εξαρτησιακού ετεροπροσδιορισμού (όπως, ας πούμε, μεταπρατικές λογικές... προσαρτηματικού ευρωπαϊσμού, που αγνοούν τη βαρύτητα της ιστορικο-πνευματικής ταυτότητας του ελληνισμού ως μήτρας πολιτισμού, αλλά και τη σύνθετη σχέση του με την Ευρώπη), μοιραία και αναπότρεπτα η «τακτική αναδίπλωσή» μας θα μετεξελιχθεί σε «στρατηγική αναδίπλωση». Κι ο κίνδυνος μιας τέτοιας εξέλιξης μόνο υποθετικός δεν είναι, αν «διαβάζουμε» σωστά τα ανησυχητικά μηνύματα του όλο και πιο πολύ δοκιμαζόμενου στη «διαχειριστική μέγγενη» λαού μας (που για να έχει λόγο να σπρώχνει το «κάρο» χρειάζεται... φωτάκι ελπίδας στο βάθος του ορίζοντα!).

 

* Φιλολόγου - συγγραφέα.

 

Ολόκληρο το άρθρο στα Επίκαιρα που κυκλοφορούν την Παρασκευή 15 Ιανουαρίου.

ΣΧΟΛΙΑ