Αντίσταση στα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας στην Κύπρο
  Παρασκευή, 23 Οκτ 2015      14:05      0

Αντίσταση στα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας στην Κύπρο

Οι συνεχείς υποχωρήσεις αποθρασύνουν την προκλητικότητα της γείτονος...

«Για την τουρκική λογική το σπαθί αποτελεί το πιο σίγουρο μέσο επίλυσης των προβλημάτων»

Ντομινίκ Ντιφούρ ντε Πραντ, Γάλλος διπλωμάτης

 

του Δρ. Ιωάννη Χρ. Ιακωβίδη

Επιστημονικού συνεργάτη στο Κέντρο Ανατολικών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου.

 

Από την ήττα στο Μαντζικέρτ (1071), οι χριστιανικοί πληθυσμοί στη Μικρά Ασία αιμορραγούσαν λόγω των συνεχών εξισλαμισμών. Ο Μωάμεθ Β’ ο Πορθητής (1432-1481) σε επιστολή του προς τον Ουζούν Χασάν, αρχηγό των Τουρκομάνων, τονίζει: «Από πατέρα σε γιο, το λυχνάρι του βασιλείου μας μένει αναμμένο. Καίει με το λάδι που έχει αποσπαστεί από τις καρδιές των απίστων [σ.σ.: χριστιανών]». Σελτζούκοι και Οθωμανοί: αίμα και δάκρυα για τους υπόδουλους... Κι ούτε μετά την εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας (1923) άλλαξε ουσιαστικά η κατάσταση για τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, που εξαιρέθηκαν από την αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών, η οποία στρεφόταν κατά του ανθρωπισμού, του δικαίου και της ηθικής και αποκαλείται «μετανάστευση» στη Συνθήκη της Λωζάνης (1923).

Αναφέρονται εν συνεχεία ενδεικτικά η πραξικοπηματική προσάρτηση της Αλεξανδρέττας (1938), η Επιστράτευση των «20 Ηλικιών» (1941) των Κωνσταντινουπολιτών μεταξύ 25 και 45 ετών και ο Varlik Vergisi, ο Φόρος Περιουσίας (1942-1943), όπως και τα Σεπτεμβριανά (1955) στην Πόλη, οι Απελάσεις (1964) και η τουρκική Εισβολή στην Κύπρο (1974). Σημειωτέον ότι το κουρδικό στοιχείο δοκιμάστηκε με σφαγές (1925, 1927) και κατά τα έτη 1992-1993 βομβαρδίστηκαν κουρδικά χωριά με 2.000 φονευθέντες.

Επί σαράντα ένα συναπτά έτη ο κυπριακός ελληνισμός πασχίζει για την επίλυση του εθνικού μας θέματος και έχει διαψευστεί πολλές φορές εξαιτίας της τουρκικής αδιαλλαξίας. Επισημαίνει –μεταξύ άλλων– η Κυπρία ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους, αναφερόμενη στις ανερμάτιστες ελπίδες του παρόντος και την αποδυνάμωση του αγωνιστικού φρονήματος των Ελλήνων της Μεγαλονήσου:

«Είναι γεγονός ότι οι Κύπριοι “κουράστηκαν” σαράντα ένα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή με την εκκρεμότητα του Κυπριακού και τις παλινωδίες του “μακροχρόνιου αγώνα” και θέλουν λύση. Θέλουν ακόμη ανάκτηση της χλιδής και της ευμάρειας που χαρακτήριζε τη ζωή τους τα χρόνια του εύκολου δανεισμού και των ασύδοτων τραπεζιτών. Κι ακόμη θέλουν να ξεχάσουν, δεν τους βολεύει το “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ”, πολλοί το πήραν απόφαση, ενώ άλλοι πανηγυρίζουν γιατί αναγνωρίστηκαν τα δικαιώματα των προσφύγων στις περιουσίες από τις οποίες εκδιώχθηκαν από τα Μεχμετζίκ.

»Ξεχνούν ότι τα δικαιώματά μας στη γη μας είναι αναπαλλοτρίωτα, ενώ είναι πολύ μεγάλο το ποσοστό αυτών που δεν προσμετρούν τις συνέπειες της κακής επίλυσης του Κυπριακού και της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.(...) Δυστυχώς, πολλοί συμπολίτες μας είτε ξεχνούν είτε δεν αντιλαμβάνονται ότι τα δεινά της κοινωνίας προέρχονται από το συνεχώς ψευδόμενο ανίκανο και αναχρονιστικό κράτος, ενώ πολλοί έχουν καταληφθεί από μια υπέρμετρη αισιοδοξία για μια επικείμενη “λύση” που θα λύσει ταυτόχρονα και όλα τα προβλήματά τους και θα εκσυγχρονίσει το κράτος και τους θεσμούς. Γι’ αυτό οι πολίτες, αγανακτισμένοι και θυμωμένοι, αποστασιοποιούνται από μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση που λέγει ότι η Τουρκία δεν θα συγκατανεύσει σε επίλυση του Κυπριακού αν δεν κερδίσει όλα όσα διεκδικεί. Κι αν η Τουρκία κερδίσει όσα διεκδικεί, η λύση θα είναι επικίνδυνη. (...)

»Είναι τραγική η έκπτωση της παιδείας και του πολιτισμού μας, η καταβαράθρωση της ελληνικής παιδείας και η “αναστολή” παραγωγής πολιτισμού, αλλά και η δαιμονοποίηση των ιδανικών μας. Μας λένε ότι για όλα φταίνε η πρόσφατη ιστορία μας και η ελληνική καταγωγή μας. Γι’ αυτό πρέπει να τα ξεχάσουμε, πρέπει να υπογράψουμε τη λύση, για να πουλάμε ανεμπόδιστα τα ωραία κίτρα μας στους μεσογειακούς λιμένας»...

 

«Η μόνη λύση»

Ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ αναφέρεται στις πραγματικές προθέσεις του τουρκικού κράτους: «Δεν περιμένω από σένα να αποκαλέσεις κατοχική δύναμη την Τουρκία, αγαπητέ φίλε. Δεν περιμένω να καταδικάσεις την Τουρκία επειδή διαπράττει έγκλημα κατά των Κούρδων. Δεν περιμένω να δηλώσεις ούτε ότι συντηρεί το Ισλαμικό Κράτος, μια από τις πιο βάρβαρες οργανώσεις της ιστορίας. (...) Δεν περιμένω ποτέ να πεις ότι τόσο τα ΜΜΕ στην Τουρκία όσο και η δικαστική εξουσία βρίσκονται υπό τις διαταγές του Ερντογάν. Δεν περιμένω σε ομιλία σου να αναφέρεις ότι έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης ο Ταγίπ Ερντογάν στη μετατροπή της Συρίας σε κόλαση, στη δολοφονία μερικών εκατοντάδων χιλιάδων και στην προσφυγοποίηση τεσσάρων εκατομμυρίων Σύρων. Αλλά, τουλάχιστον, μην μας λες κάθε λίγο ότι “η Τουρκία θέλει λύση στην Κύπρο”. (...) Δεν σε ρωτώ γιατί ο καφές μας και οι πατάτες μας δεν μπορούν να περάσουν το τείχος της Μερσίνας. Δεν σε ρωτώ από πότε έγιναν έγκυροι οι ψεύτικοι τίτλοι ιδιοκτησίας. Δεν σε ρωτώ γιατί δεν διαχωρίζεις αυτόν που έχει δίκιο από αυτόν που έχει άδικο, όταν λες ότι “κανείς δεν θα θυματοποιηθεί”. (...) Δεν ρωτώ γιατί δεν μπορέσαμε να ανοίξουμε έστω και ένα οδόφραγμα μέσα σε τρεις μήνες. Για το δε Βαρώσι δεν σε ρωτώ καθόλου πλέον. (...)

»Δεν ξέρω αν το γνωρίζεις. Δεν γίνεται να μην το γνωρίζεις. Εγκατέστησαν άλλο ένα τεράστιο άγαλμα του Ατατούρκ στους ψηλούς βράχους που βρίσκονται στο Μπογάζι της Κερύνειας. Και δύο σημαίες στις δύο του πλευρές. Μία τουρκική και μία της “ΤΔΒΚ” [σ.σ.: “Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου”]. Και έγραψαν με τεράστια γράμματα “Ευτυχισμένος όποιος λέει: είμαι Τούρκος”. Για να στραβωθούν οι Ελληνοκύπριοι που ονειρεύονται να επιστρέψουν στην Κερύνεια. Η Κερύνεια είναι δική μας! Των Τούρκων! Βαδίζουμε προς την ειρήνη και τη λύση, αναρτώντας νέες σημαίες στα βουνά μας, έτσι δεν είναι; Μήπως σε ρώτησαν όταν έβαζαν εκεί εκείνες τις σημαίες και τον Ατατούρκ; Αν τώρα τους πεις “φύγετέ τα”, μήπως θα τα φύγουν; Μήπως έτσι θέλει η Τουρκία για την οποία είπες ότι “θέλει λύση”; Είμαι βέβαιος ότι η μόνη λύση που θα μπορούσε να υπάρξει εδώ δεν είναι καμία άλλη εκτός από την επιστροφή στην Κυπριακή Δημοκρατία»...

Αποτελεί πάγια θέση του γράφοντος ότι μια κακή λύση στο Κυπριακό θα σημάνει ακρωτηριασμό της Ελλάδας στο Αιγαίο και τη Δυτική Θράκη. H Τουρκία διαθέτει όραμα το νεοοθωμανικό, στρατηγική (στόχους όπως ο ανωτέρω) και τακτική (μέσα) με ευκαιριακές διαφοροποιήσεις – για παράδειγμα, η επικοινωνιακή προβολή ότι επιθυμεί δίκαιη (!) διευθέτηση του Κυπριακού χωρίς να μεταβάλλονται οι άλλες δύο παράμετροι. Γι’ αυτό είναι καίριας σημασίας η έκκληση της Ελένης Θεοχάρους: «Έξω από τα τετριμμένα και την υποκρισία της κομματικής νόρμας, τη φαυλότητα του κατεστημένου και την αμνησία των πολλών, πρέπει να αντισταθούμε στα ολέθρια σχέδια εξαφάνισης του ελληνισμού από την Κύπρο. Να διεκδικήσουμε την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των Ελλήνων της Κύπρου και να μην αποδεχθούμε παρεκκλίσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και τις πανανθρώπινες αρχές και αξίες»...

 

 

Ενδεικτική βιβλιογραφία

  • Γιαλλουρίδης Κ. Χριστόδουλος - Λαγγίδης Θ. Αφεντούλης, Μετακεμαλισμός, Πρόλογος: Νεοκλής Σαρρής, εκδόσεις Ι. Σιδέρης, 2010.
  • Θεοχάρους Ελένη, «Αντίσταση στα ολέθρια σχέδια εξαφάνισης του ελληνισμού από την Κύπρο!», OnNews, 22/8/2015.
  • Ζαχαράκις Γ. Χρήστος, «Η διζωνική ομοσπονδία είναι το ψευδώνυμο της διχοτόμησης», περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 306ο.
  • Ιακωβίδης Χρ. Ιωάννης, «Τουρκία: Ο επιτήδειος ουδέτερος», περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 209ο.
  • Καλεντερίδης Σάββας, «Τουρκικός επεκτατισμός: Από την Αλεξανδρέττα στην Κερύνεια και μετά στη Θράκη;», infognomonpolitics.blogspot.com, 29/1/2013.
  • Καραμπελιάς Γιώργος, 1204 – Η διαμόρφωση του νεώτερου ελληνισμού, Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2007.
  • Κυριακίδης Στ. Χάρης, Περί του ομφαλού της Γης – Μια κριτική ανάλυση της σκηνής και του παρασκηνίου του Κυπριακού, Λεμεσός, 2014.
  • Λεβέντ Σενέρ, «Θα καιγόμαστε για τα χρόνια μας που χάθηκαν», κυπριακή εφημερίδα Πολίτης, 20/8/2015.
  • Μπατρακούλης Σπ. Θεόδωρος, Τουρκία και ανατολικά ζητήματα, τόμος Α', Ινφογνώμων, 2015.
  • Φράγκος Σ. Φραγκούλης, Ποια Τουρκία; Ποιοι Τούρκοι;, εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, 2012.
  • www.conpolis.eu, ιστοσελίδα Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών (ΟΙΟΜΚΩ).

 

Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 310 του περιοδικού Επίκαιρα.

ΣΧΟΛΙΑ